Игрок 9020·Рекомендует·6 ч в игре

作為《Wasteland 2》及導演版的老玩家，純粹是抱著情懷入手，買了幾年也只是斷斷續續玩了幾個小時。發現步入生活後，真的很難再像以前那樣廢寢忘食地連刷幾十個小時了。當年全靠網上漢化組前輩的心血才得以通關；如今自己雖無餘裕沉浸遊戲，但藉著 AI 的輔助，也盡一份心力回饋社群，我為本作製作了完整的繁體中文化。有需要的朋友歡迎到遊戲的 Steam 社群指南自取。 「欲買桂花同載酒，終不似，少年遊。」

Игрок 7940·Рекомендует·41 ч в игре

游乐园骑兵 废土三玩起来的感觉就像是俯视角版的天外世界，有着做足了表面功夫的rpg系统和玩法，过度堆砌的粗俗笑话，下三滥段子，对现实政治浅显的公式化解构，对宗教的幼稚刻画和他妈 吵死人的无线电！！！ 哪怕前面的所有内容都味如嚼蜡，只要能在最后爆个大的…… 在结局时，我选择和德斯上校发动政变，游戏这时选择了以一种极其暴烈的方式将矛盾推向顶点。 德斯上校直接拔枪指向我的队友们，进行立场考核，任何表现出犹豫，怀疑或者是对现有秩序满意的队友都会被当场枪决。“只要我还有一口气，就不会让任何人对你先发制人。” 看着那些陪我出生入死，在废土上打拼的战友们被上校一枪爆头倒在雪地上的时候，我竟然没有一丝悲伤或是愧疚，而是由衷的兴奋。 不需要任何喘息的时间，我必须率队杀进自己一手建立的游骑兵总部。昔日温暖安全的大本营瞬间沦为了阴谋，猜忌，背叛和狂热交织的屠宰场。昔日的战友们彻底分裂，不得不自相残杀。由我亲自招募的士兵们在这片混乱中走向了截然不同的命运。有一些人始终相信我，在枪林弹雨中负伤倒地，看着我的眼睛愧疚地道歉，含恨未能坚持到最后。另一些人则完全没有预料到我的背叛，出于对秩序或道德的坚守，用肉身阻挡我的前进。被我在各地拯救并安置的废土流民们在避难所里和执法者们厮杀，先前施予的善意和救赎在这场浩劫落地时全部化作了内战的催化剂。我招募的所有人才，拯救的所有弱者最终都化为了这场腥风血雨中的牺牲品。 你问我为什么要这么做？其实我只是受够了扮演马戏团给各路权贵和荒诞的阵营疲于奔命地通马桶，既然如此那就点燃马桶，清算这片大粪里的所有人。不得不说这场决战确实一定程度上逆转了此前这游戏带给我的庸俗和轻浮感，甚至到了可以和解的程度，真没想到我居然和crpg都有和解的一天…… 果然我还是太心软了，如果哪天我脑子进水想打个二周目，我绝对会把科罗拉多所有人都杀光。

Игрок 4813·Рекомендует·69 ч в игре

將近40個年頭，僅出到三代的典型老派CRPG。 前言： 《荒野遊俠3》是經歷過募資才成功開發的系列續作，相較於二代已過了近6年，不過相較二代經過25年左右才誕生，三代已經算是很快的續作了。 三代歸功於粉絲熱烈的募資贊助，相比二代，在劇情演出、角色表現、配音、畫面等規模上都有明顯提升，這讓著重於劇情體驗的本作獲得更好的發揮；不過三代區域規模較前作縮小，劇情跟主要任務聚焦在一個明確的主線上，但是相對的這次重要的任務選擇上，玩家面對的都是二選一、兩害取其輕的抉擇，少有CRPG那種經過各種摸索找出來的最佳解或中庸之道，這點是個人認為比較可惜的地方，但整體來說三代仍帶來一場中長度的良好遊戲體驗，很適合喜歡CRPG的玩家入手。 遊騎兵不死，只是凋零，向東尋找新希望 三代的背景設定延續在二代的官方結局之後，二代故事中荒野遊騎兵成功阻止意圖毀滅人類的人工智慧首腦，但勝利代價是原本的遊騎兵堡壘基地也被自己摧毀，撤離的倖存遊騎兵於亞利桑納嘗試重新建立組織，時間過去五年，雖然遊騎兵規模有漸漸擴大，但原本具有「權力象徵」的基地不復存在後，短缺的人力與物資讓遊騎兵無法在有效保護周遭的部落族群，導致遊騎兵對亞利桑納的掌控力跟威信已經不同以往，為了重振遊騎兵勢力，新任指揮官伍德森將軍，派遣「11月小隊」向東前往科羅拉多州，和當地的統治者「族長」接洽，尋求合作與幫助，而玩家扮演的便是11月小隊的遊騎兵。 三代這次來到美國中部，可以體驗到與原本二代完全不同風情的環境，在故事上遊騎兵為了換得「族長」的幫助，需要替族長擺平當地的反抗勢力，而有趣的是這些勢力來自於族長自己三位不合的兒女，他們分別投入不同的派系中舉兵反抗自己的父親，因此玩家率領遊騎兵需要在當地建立起新的根據地，執行遊騎兵法律、幫助當地居民來贏得信賴，並周旋於不同派系嘗試逮捕或消滅族長的兒女們，遊戲任務也聚焦在這上面，三位兒女各有一條主線任務，這次三代的支線任務不多，而且地圖甚至沒有隨機事件可玩，只剩下遭遇戰，在主線以外的地方會讓人有點小失望。 這次重要角色登場的會有3D的視窗演出對談，劇情體驗UP！UP！ https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3802077536 經典的Build與動物大軍，探索與任務架構較為線性 三代玩家最多可以組成六人小隊，可以有四位遊騎兵（自創角）並另外招募兩位NPC同伴，三代NPC同伴數量比較少，若走善良路線很早就能完成隊伍組合，而角色的屬性與特性Build，基本就和前作一樣，需要有高感知角色偵察，高爆破角色拆除陷阱，要有人負責開鎖與駭客，高魅力角色擔任隊長與打嘴砲，當然要記得有人專攻「修理烤麵包機」，因為你遠永不知道烤麵包機裡面會開出什麼新玩意！ 而值得一提的是這次屬性與技能判定不再像是前作依靠機率，而是直接看等級，等級過就會直接成功，玩家終於不用在一直S/L大法，同時技能的「動物溝通」大幅強化，前作動物只是能裝備的跟班，三代動物則都具備戰鬥能力且提供額外加成，特殊動物還對談選項，比如嘴超臭的鸚鵡，可以把人罵的士氣下降，遊戲裡除了六名角色加上六隻動物伙伴外，還有機會隨任務招募到機器人、複製人、變種人以及老面孔神秘的拉丁語槍手，等等額外跟班，組成一個動物怪咖大軍！ 雖然RPG人物Build的部分依然有趣，但在任務的部分個人認為是小退步的，遊戲裡不論是面對當地派系，還是族長子女下場，會有很多重大選擇並產生不同影響，而很可惜的是三代不像前作有比較多的周旋空間與不同的任務解法，這次因為架構規模縮小，玩家在面對任務時的選擇將很有限且不夠自由，很多時候玩家只能在兩邊陣營中選邊站並體驗其帶來的後果，但我想喜歡CRPG的玩家應該會更享受盡情探索、對談，找出不同可能性，從中挑選出最佳或最中庸和平的任務完成方式，而不是現在這種有點半強迫的選擇，不過雖然選擇有限，三代的故事整體還算精彩，很多黑色幽默與讓人驚訝的轉折都很值得體驗看看。 https://steamcommunity.com/sharedfiles/filedetails/?id=3802077932 優缺點整理： ✔️優點 [*]畫面大幅進步的表現，更生動的配音、敘事與視覺效果 [*]延續系列的Build玩法，更靈活的技能選擇，屬性判定不吃機率 [*]系列經典黑色幽默風格，各種有趣的怪咖都能拉入夥 [*]中規中矩的戰棋玩法，敵人回合會集體行動，加快節奏 [*]劇情與任務節奏明快，各種兩害取其輕的關鍵選擇並影響結局 [*]好聽的BGM與歌曲 ❌缺點 [*]遊戲規模與架構較前作縮減，有點意猶未盡 [*]任務幾乎沒有讓玩家充分探索後，突破二選一框架的機會 [*]戰鬥先手優勢過大，導致對話中常要選擇先攻擊 [*]偶發的卡住BUG，有較多的Loading場景 結論：更精簡的規模，難度門檻更低的CRPG。 三代在戰鬥、美術、語音與操作便利性上都有明顯進步，但相較二代，整體世界與任務架構變得更精簡，戰鬥只有初期較難，後期幾乎無難度，若是CRPG老玩家，完全可以考慮用最高難度起手，同時任務選擇比較常落在勢力二選一上面，沒有錯綜複雜的交錯性任務；遊戲變得更親民，對沒接觸過CRPG的玩家遊玩門檻更低，但這卻實犧牲了一部分前作那種自由探索與多重解法的老派CRPG味道，老粉絲可能會稍微失望一些，不過劇情跟遊戲體驗上仍保有《荒野遊俠》的系列精神，同時有不少給老玩家挖掘的彩蛋，可以說這是一款適合沒接觸過此系列或不常玩CRPG的玩家來嘗試的作品，但也是能給老玩家回味系列特色的還不錯續作。 歡迎參觀遊戲私房菜 或是其他回合戰術類遊戲心得 喜歡這篇評論，在請按讚跟關注啦～ Simple English Reviews: A Classic CRPG with a Smaller Scope and Lower Difficulty Wasteland 3 is a classic old-school CRPG and a sequel that improves greatly on Wasteland 2 in presentation, voice acting, visuals, and storytelling. The character-building system remains fun, with flexible skills and attributes, while the improved skill checks no longer rely on random chances. You can also recruit all kinds of strange companions, including animals, robots, mutants, and other weird characters, which fits the series' trademark dark humor perfectly. However, Wasteland 3 feels smaller and more linear than its predecessor. Many major decisions are basically a choice between two factions, with fewer opportunities to explore different solutions or find a peaceful middle ground. Combat is also relatively easy after the early game. Still, the story is entertaining, with plenty of dark humor, surprising twists, and meaningful choices. It is a good entry point for newcomers to CRPGs, although longtime fans may miss some of the freedom and complexity of Wasteland 2.

Игрок 3588·Рекомендует·96 ч в игре

Amazing game. Hopefully we''l get a forth instalment one day. Great voice acting, Good humour. Creative quests. Fun gameplay. Played it on the hard difficulty, it sure is challenging but fair. If you like turn base RPGs, give this one a go. It's is much better than Wasteland 2 imo.

Игрок 4287·Рекомендует·171 ч в игре

This is the game that I've been searching for that ticks all the boxes to fulfill that BG3 fix outside of Laurian. Finally.

Игрок 1630·Не рекомендует·112 ч в игре

Fantastic game but the bugs with modern cpus make it unplayable. I played when it when it first came out but the devs won't fix the current problems and I'm tired of force closing it to get out of combat. I want to play again and want to recommend it to friends but i can't anymore.

Игрок 8410·Рекомендует·51 ч в игре

November One? Odbiór. Dostaliśmy wezwanie. Tym razem ruszamy do stanu Kolorado. Pakuj się. Twój towarzysz podróży już czeka po drugiej stronie. Tak zaczął się kolejny odcinek serii poświęconej ogrywaniu tytułów w dwuosobowym trybie online. Średnio jedna sesja na tydzień. Ja tu – on tam. Colorado Springs Po rozgryzieniu metody połączenia przywitał nas kreator postaci z oryginalnymi nazwami cech i umiejętności. Mimo odstraszających facjat, podzieliliśmy się rolami, jak na doświadczonych erpegowców przystało. Ja ulepszanie broni, on pancerzy, ja podstępny kutafon, on naprawa tosterów, ja twardziel, on lizus i tak dalej. Czteroosobowa drużyna została rzucona w sam środek zimowej strzelaniny, a ja i mój towarzysz niedoli próbowaliśmy się w tym wszystkim odnaleźć. Później drużyna powiększyła się o dwie postacie niezależne zrekrutowane po drodze. Pierwsze skojarzenie to oczywiście Fallout, tylko w scenerii rodem z Fargo braci Coen. Czeka nas prawdziwe post-apo z całym dobrodziejstwem inwentarza. Wcielamy się w grupę Strażników, którzy wchodzą w układ z niejakim Patriarchą. Zadanie jest proste jak promień z railguna w Quake 2 – mamy znaleźć i przyprowadzić trójkę jego niesfornych dzieciaków, żywych lub martwych. Do dyspozycji mamy bazę wypadową oraz pojazd o misiowatej nazwie Kodiak. Z jego pomocą możemy podróżować po mapie, zwiedzając kolejne miasta i osady. A raczej to co z nich pozostało, czyli głównie opary radioaktywne i wszędobylskie wynaturzenia pragnące naszego mięsa… Los Payasos Świat jest zepsuty i okrutny. Większość organizacji i frakcji to bandy większych lub mniejszych świrów. Są wyjątki, ale z każdym jest coś nie tak. Natomiast psycholi i zwyrodnialców, których mamy ochotę odstrzelić po pierwszym wypowiedzianym zdaniu, jest na pęczki. Z wieloma przyjdzie nam się układać. Nieraz próbując komuś pomóc wdepniemy w niezłe bagno i będziemy musieli dokonać wyboru między złem a złem. Ogólnie wszystko stoi na głowie i jeśli ktoś lubi grać „praworządnym dobrym” to będzie miał tu naprawdę sporo dylematów moralnych. A gra wbrew pozorom skrzętnie notuje każdy nasz uczynek, czym byłem zaskoczony. Ach, Jutrzenka. Momentami odlot jest tak mocny, że aż szkoda, że twórcy mieli ograniczony budżet, bo można by z tego wykręcić prawdziwego mózgotrzepa. Scenarzyści mieli dobry towar, to pewne. Odrobili też lekcje z popkultury, czym zyskali u mnie kilka dodatkowych punktów. Wariatkowo na pokrytych śniegiem pustkowiach to nie wszystko. Czym byłby śnieg bez soczystych, czerwonych plam juchy? Walka jest turowa i kupiła mnie od razu. To taki X-COM, ale 25 lat później. Gdy rozpocznie się potyczka to plansza pokrywa się kratkami, mamy punkty ruchu. Chowamy się za skałami czy drzewami - które można zniszczyć jak wiele innych elementów otoczenia - i ostrzeliwujemy wroga! Albo on nas, różnie bywa. Na początku było ciężko i liczyliśmy każdy nabój, zwłaszcza cenne ogniwa energetyczne, ale z czasem role się odwróciły i to drastycznie. Zemsta jest słodka, gdy możemy delikwenta zamrozić, podpalić czy wysadzić w powietrze i zostaje z niego tylko mokra plama. Oczywiście nam przydarzyć się może to samo. Trzeba uważać, bo stoły i inne meble są kuloodporne tylko przez chwilę a szukanie schronienia za czerwoną beczką nie może skończyć się dobrze. Niektóre umiejętności, jak precyzyjny strzał, pozwalają nam pokusić się o headshota albo lepiej – możemy spróbować strzelić delikwentowi z miotaczem ognia w zbiornik paliwa na plecach i jeśli nam się uda to… BUM! Polecam, przednia zabawa. Rozwój postaci z początku wydawał mi się dziwny, ale daje poczucie przyrostu siły i zachęca do zdobycia i wypróbowania różnych umiejętności – czyli spełnia swoje zadanie. Podczas eksploracji przydadzą się Nerdowskie Rzeczy do obsługi komputerów. Lizus i Twardziel ułatwi potyczki słowne. Dziwna Nauka pozwoli korzystać z takich wynalazków jak Wyrzutnia Mrożonych Fretek a Materiały Wybuchowe oszczędzą nam kilku oderwanych kończyn – lub zapewnią takie atrakcje naszym wrogom. Szramolicy O ile sam silnik wydaje się w porządku i spełnia swoje zadanie, to graficznie jest dość prosto. W trakcie walki zupełnie to nie przeszkadza, to co trzeba jest widoczne a efekty są w miarę czytelne. Gdy jednak zrobimy zbliżenie… dobrze, że są hełmy – można przełączać ich widoczność. Niektóre kluczowe dla fabuły przerywniki są zrobione lepiej, ze zbliżeniem na postacie. Widać, że przygotowano do tego specjalne modele. Szkoda, że jest tego tak mało. W sumie trudno mi ocenić grafikę. Jest przyzwoita – nie zachwyca i nie przeszkadza. Ale ta rozwałka! Warto wspomnieć, że twórcy przyłożyli się do detali przy projektowaniu. Popatrzcie tylko na te reklamy na dachach, znaki drogowe czy przyczepki campingowe. Czyż może być coś bardziej amerykańskiego? Oddychacze Dźwiękowo jest dużo lepiej. Nie zapamiętałem co prawda szczególnie odgłosu wystrzałów, więc pewnie są w porządku. Ale wszystkie oryginalne dźwięki, syreny, lasery, roboty itp. są świetne i bardzo klimatyczne. Kroki Skorpitrona czy Kapitan Impreza to coś wspaniałego. Muzycznie również zostałem mile zaskoczony. Będzie nam towarzyszyć ambientowe tło, rock, elektronika, a nawet oryginalne country. Najlepsze są momenty, gdy twórcy nagle wyciągają z kapelusza jakąś amerykańską pieśń i podkładają ją pod kompletnie absurdalną jatkę. Niejedna walka zaskoczyła mnie muzycznie tak, że zbierałem szczękę z podłogi. Odważnie i działa. Prezydent-Bóg Kreacja świata często kryje się pod powierzchnią. Zadania poboczne czy notatki w terminalach potrafią zszokować. Polecam dowiedzieć się, jak doszło do wojny nuklearnej. Całość aż prosi o większy budżet i rozmach, bo fantazji twórcom nie zabrakło. Niedostatki widać niestety w wielu miejscach. Możemy trafić na irytujące błędy – np. szeryf Kwon jest w stanie zwrócić się przeciwko nam za to, że postrzeliliśmy przejętą od wrogów automatyczną wieżyczkę. No tak, stróż prawa nie będzie przymykać oka na to, że krzywdzimy niewinną maszynę! Chociaż dwie tury temu próbowała mu odstrzelić łeb. Interfejs i przełączanie się pomiędzy poszczególnymi oknami, włączanie mapy, porównywanie przedmiotów, wytwarzanie - to był dramat psychologiczny skręcający w stronę horroru, przynajmniej na padzie. Do ostatniej minuty nie mogłem się do tego przyzwyczaić. Podczas walki sterowanie jest poprawne. Kierowanie Kodiakiem na mapie przypadło mi (hostowi) więc drugi gracz mógł tylko patrzeć. Tu jako przykład lepszego rozwiązania podam Wartales - tam każdy z graczy mógł sterować karawaną, więc jak jeden poszedł robić kawę to drugi nie musiał bezczynnie czekać. Bez sensu jest to, że jeśli mamy w drużynie postać, która może ulepszać broń, ale kieruje nią inny gracz, to nasza część drużyny już nie ma dostępu do tej funkcji. Ale jeśli jeden gracz kieruje wszystkimi postaciami to już każda ma do tego dostęp. Pozostaje mi tylko zrzucić to na chorobę popromienną. Gra nie jest pozbawiona wad, natomiast do kooperacji nadaje się świetnie. Paskudny, brutalny świat, zatrzęsienie świrów, absurdalny humor, nastrojowa muzyka i solidna rozgrywka. Co ciekawe, pierwsza odsłona wyszła w roku 1988 i to właśnie ona była jedną z inspiracji dla serii Fallout. Nuka-Coli co prawda tu nie ma, ale jej posmak jest wyczuwalny.

Игрок 5616·Рекомендует·136 ч в игре

Just a great game with a special sense of humor. I liked it and played it Coop all the time